Mensen zeggen vaak 'die danst al zolang hij lopen kan'.
Niet zo raar natuurlijk als je vader een dansschool heeft.
Maar gek genoeg moest ik er voor mijn 13e niets van weten.
Voetballen, tennissen, schaatsen, zwemmen, eigenlijk alles wat niet met dansen te maken had heb ik wel gedaan.
Mijn ouders vonden het natuurlijk allemaal goed en hebben mij er ook nooit toe gedwongen.
En maar goed ook want anders was ik het nu misschien wel zat geweest.
Maar op een gegeven moment zag ik zelf ook wel in dat 'de zoon van' toch minimaal een quickstep moet kunnen dansen.
Nadat ik eenmaal met lichte tegenzin de vloer op ben gesleurd viel er opeens een enorme druk van mijn schouders.
Het idee dat ik niet voor gek zou staan was ineens verdwenen.
Wel was ik nog steeds ontzettend zenuwachtig en heb ik er drie lessen over gedaan om de rechtse draai van de quickstep onder de knie te krijgen.
Eenmaal de angst overwonnen ben ik niet meer van de vloer af te slaan.
Na vier lessen en wat oefenen op de soos-avonden stond ik met mijn eerste danspartner op knikkende knieën mijn aller eerste wedstrijd te dansen.
Na een jaar in de hobby klasse te hebben gedanst zijn wij naar de sportklasse gepromoveerd.
Toen begon het echte werk, de portemonnee ging open!
Er moest een rokkostuum komen met lakschoenen, er werden privélessen geboekt, er moest meer gereisd worden, meer getraind worden, kortom 'serious business'.
Ook heb ik er toen voor gekozen mijn andere sporten vaarwel te zeggen.
Niet lang na die periode ben ik vanwege een partnerwisseling gestopt met standaard dansen en ben ik verder gegaan in de latin.
In die periode heb ik veel geleerd en werd mijn dansen steeds belangrijker.
Dit partnerschap heeft geleid tot een 11de plaats in de hoofdklasse van de NADB op het Nederlands Kampioenschap.
Na een leerzame periode als latindanser dans ik nu weer standaard en latin, met mijn huidige danspartner Marleen Suurmeijer.
Wij hebben elkaar drie jaar geleden ontmoet.
Na een try-out werd al gauw duidelijk dat er een goede klik tussen ons was.
Marleen haar sterke punten lagen vooral bij de standaard en die van mij bij de latin.
Door die combinatie hebben we elkaar kunnen versterken om zo een goed 10-dans paar te vormen.
En het is niet alleen bij een danspartnerschap gebleven, de klik was groter dan we dachten en na korte tijd zijn wij ook buiten de dansvloer een paar geworden.
Vanaf het moment dat wij besloten om samen te dansen zijn wij hard van start gegaan.
Marleen moest beter latin leren dansen en ik moest heel hard aan de standaard werken.
Het harde werk heeft echter z'n vruchten afgeworpen en dit resulteerde in een finale plaats op het NK 10-dans in 2008.
|